دخترک بادبادک فروش

در ماشین با شریکم تلفنی جروبحث  بالا گرفت به گوشه ای از چهار راه توقف کردم

دادو بیداد دختر بچه ای پیله که تورو خدا این گل رو بگیر من خیلی عصبانی بودم داد

زدم من گل نمیخرم دختر بچه اندکی سکوت کرد و گفت من گل فروش نیستم من

بادبادک می فروشم این گل را از دوست کل فروشم برای شما گرفتم که

عصبانیت شما کم شود پدر من عصبانی شد سکته کرد ما یتیم شدیم . 

معلم

سخت آشفته و غمگین بودم…

 به خودم می‌گفتم:

بچه‌ها تنبل و بداخلاقند

دست کم می‌گیرند

درس و مشق خود را…

باید امروز یکی را بزنم، اخم کنم

 و نخندم اصلا

تا بترسند از من

و حسابی ببرند…

خط کشی آوردم،

در هوا چرخاندم...

 چشم‌ها در پی چوب، هر طرف می‌غلطید

مشق‌ها را بگذارید جلو، زود، معطل نکنید!

                                                                       اولی کامل بود،

                                                                       دومی بدخط بود

                                                                       بر سرش داد زدم...

                                                                       سومی می‌لرزید...

                                                                       خوب، گیر آوردم !!!

                                                                       صید در دام افتاد

                                                                       و به چنگ آمد زود...

                                                                       دفتر مشق حسن گم شده بود

                                                                       این طرف،
                                                                       آنطرف، نیمکتش را می‌گشت

                                                                       تو کجایی بچه؟؟؟

                                                                       بله آقا، اینجا!

                                                                       همچنان می‌لرزید...

                                                                       «پاک تنبل شده‌ای بچه بد»

                                                                       «به خدا دفتر من گم شده آقا، همه شاهد
                                                                       هستند

                                                                       ما نوشتیم آقا!»

                                                                       باز کن دستت را...

                                                                      خط کشم بالا رفت،

                                                                       خواستم بر کف دستش بزنم

                                                                       او تقلا می‌کرد

                                                                        چون نگاهش کردم

                                                                       ناله سختی کرد...

                                                                       گوشه‌ی صورت او قرمز شد

                                                                       هق هقی کرد و سپس ساکت شد...

                                                                       همچنان می‌گریید...

مثل شخصی آرام، بی‌خروش و ناله

ناگهان حمدالله، در کنارم خم شد

زیر یک میز،کنار دیوار، 
دفتری پیدا کرد …

گفت : آقا ایناهاش، 
دفتر مشق حسن

چون نگاهش کردم، عالی و خوش خط بود

غرق در شرم و خجالت گشتم

جای آن چوب ستم، بر دلم آتش زده بود

سرخی گونه او، به کبودی گروید ...

صبح فردا دیدم

که حسن با پدرش، و یکی مرد دگر

سوی من می‌آیند...

خجل و دل نگران، 
منتظر ماندم من

تا که حرفی بزنند

شکوه‌ای یا گله‌ای، 
یا که دعوا شاید

سخت در اندیشه‌ی آنان بودم

پدرش بعدِ سلام، 
گفت: لطفی بکنید، 
و حسن را بسپارید به ما

گفتمش: چی شده آقا رحمان؟؟؟

گفت: این خنگ خدا

وقتی از مدرسه برمی‌گشته

به زمین افتاده 
بچه‌ی سر به هوا، 
یا که دعوا کرده

قصه‌ای ساخته است

زیر ابرو و کنار چشمش، 
متورم شده است

درد سختی دارد، 
می‌بریمش دکتر 
با اجازه آقا ...

چشمم افتاد به چشم کودک...

غرق اندوه و تاثر گشتم

منِ شرمنده معلم بودم

لیک آن کودک خرد و کوچک

این چنین درس بزرگی می‌داد

بی‌کتاب و دفتر ….

                                                                       من چه کوچک بودم
                                                                       او چه اندازه بزرگ

                                                                       به پدر نیز نگفت

                                                                       آنچه من از سر خشم، به سرش آوردم
                                                                       عیب کار از خود من بود و نمی‌دانستم

                                                                       من از آن روز معلم شده‌ام ….

                                                                       او به من یاد بداد  درس زیبایی را...

                                                                       که به هنگامه‌ی خشم

                                                                       نه به دل تصمیمی

                                                                       نه به لب دستوری

                                                                       نه کنم تنبیهی

***

یا چرا اصلا من 
عصبانی باشم

با محبت شاید،
گرهی بگشایم

با خشونت هرگز...

          با خشونت هرگز...

                   با خشونت هرگز...

از خدا پرسیدم

از خدا پرسیدم چه چیز در مورد انسان شما را متعجب می کند. گفت

کودکیشان این که انها از کودکیشان زود خسته می شوند و عجله

دارند که زود بزرگ شوند. بعد گله می کنند که ای کاش کودک بودند.

سلامتی خودرا از دست می دهند تا پول به دست بیاورند و بعد پول

خود را خرج می کنند که سلامتی را به دست اورند. با نگرانی حال را

فراموش می کنند برای اینده نه برای حال زندگی می کنند و نه در

آینده. به گونه ای زندگی می کنند که هرگز نمی میرند و انگونه میمرند

که هرگز زندگی نکرده اند ...

داستـان های کوتـاه و خوانـدنی

 

داستـان های کوتـاه و خوانـدنی



معنـای عـشـق واقـعی

یک روز آموزگار از دانش آموزانی که در کلاس بودند پرسید آیا می توانید راهی غیرتکراری برای ابراز عشق، بیان کنید؟
برخی از دانش آموزان گفتند : با بخشیدن، عشقشان را معنا می کنند. برخی "دادن گل و هدیه" و "حرف های دلنشین" را راه بیان عشق عنوان کردند. شماری دیگر هم گفتند "با هم بودن در تحمل رنجها و لذت بردن از خوشبختی" را راه بیان عشق می دانند. در آن بین، پسری برخاست و پیش از این که شیوه دلخواه خود را برای ابراز عشق بیان کند، داستان کوتاهی تعریف کرد:

یک روز زن و شوهر جوانی که هر دو زیست شناس بودند طبق معمول برای تحقیق به جنگل رفتند. آنان وقتی به بالای تپّه رسیدند درجا میخکوب شدند.
یک ببر بزرگ، جلوی زن و شوهر ایستاده و به آنان خیره شده بود. شوهر، تفنگ شکاری به همراه نداشت و دیگر راهی برای فرار نبود !
رنگ صورت زن و شوهر پریده بود و در مقابل ببر، جرات کوچک ترین حرکتی نداشتند. ببر، آرام به طرف آنان حرکت کرد. همان لحظه، مرد زیست شناس فریادزنان فرار کرد و همسرش را تنها گذاشت.
بلافاصله ببر به سمت شوهر دوید و چند دقیقه بعد ضجه های مرد جوان به گوش زن رسید... ببر رفت و زن زنده ماند.

داستان به اینجا که رسید دانش آموزان شروع کردند به محکوم کردن آن مرد.
راوی اما پرسید : آیا می دانید آن مرد در لحظه های آخر زندگی اش چه فریاد می زد؟
بچه ها حدس زدند حتما از همسرش معذرت خواسته که او را تنها گذاشته است!
راوی جواب داد: نه، آخرین حرف مرد این بود که "عزیزم، تو بهترین مونسم بودی. از پسرمان خوب مواظبت کن و به او بگو پدرت همیشه عاشقت بود."

قطره های بلورین اشک، صورت راوی را خیس کرده بود که ادامه داد: همه زیست شناسان می دانند ببر فقط به کسی حمله می کند که حرکتی انجام می دهد و یا فرار می کند و او قبل از اینکه حرکتی از همسرش سر بزند به اینکار اقدام کرد. پدر من در آن لحظه وحشتناک، با فدا کردن جانش پیشمرگ مادرم شد و او را نجات داد. این صادقانه ترین و بی ریاترین ترین راه پدرم برای بیان عشق خود به مادرم و من بود.

اقتـضای طبیـعت

هندویی عقربی را دید که در آب برای نجات خویش دست و پا میزند ...
هندو به قصد کمک دستش را به طرف عقرب دراز کرد اما عقرب تلاش کرد تا نیشش بزند !
با این وجود مرد هنوز تلاش میکرد تا عقرب را از آب بیرون بیاورد اما عقرب دوباره سعی کرد او را نیش بزند !
مردی در آن نزدیکی به او گفت : چرا از نجات عقربی که مدام نیش میزند دست نمیکشی ؟!
هندو گفت : عقرب به اقتضای طبیعتش نیش میزند. طبیعت عقرب نیش زدن است و طبیعت من عشق ورزیدن ...
چرا باید از طبیعت خود که عشق ورزیدن است فقط به علت این که طبیعت عقرب نیش زدن است دست بکشم ؟!
هیچگاه از عشق ورزیدن دست نکش همیشه خوب باش حتی اگر اطرافیانت نیشت بزنند ...

قـدرت بـخشش

در روزگاران قدیم بانوى خردمندى كه به تنهایی و پیاده سفر می كرد در عبور از كوهستان سنگ گرانقیمتی را پیدا كرد.
روز بعد به مسافرى رسید كه گرسنه بود. آن بانوى خردمند كیف خود را باز كرد و مقداری غذا به او داد ولی آن مسافر سنگ گرانقیمتى را در كیف بانوى خردمند دید و از او خواست تا آن را به او بدهد و بانوى خردمند بدون درنگ سنگ باارزش را به او داد.
مرد مسافر به سرعت از آنجا دور شد و از شانس خوب خود بسیار شادمان گشت.
او می دانست آن سنگ آنقدر ارزش دارد كه می تواند تا آخر عمر با خیال راحت زندگی بی دردسر و پرنعمتی را داشته باشد.
چند روزی گذشت ولی طمع مرد او را راحت نمی گذاشت و مرتب با خود می گفت اگر او چنین سنگ باارزشی را به این سادگی به من داد پس اگر از او می خواستم بیش از این به من می داد.
بنابراین مرد بازگشت و با سختی فراوان آن بانو را پیدا كرد و سنگ گرانقیمت را به او بازگرداند و به او گفت: من خیلی فكر كردم و می دانم كه این سنگ چقدر ارزش دارد اما من او را به تو باز می گردانم به این امید كه چیزی به من بدهی كه از این سنگ باارزشتر باشد.
بانوى خردمند گفت: از من چه می خواهی؟ مرد گفت: همان چیزی كه باعث شد به این راحتی از این همه ثروت چشم پوشی كنی!
زن پاسخ داد: قناعت. به همین دلیل است كه می گویند افراد، ثروتمند و یا فقیرند به خاطر آنچه هستند نه آنچه دارند.
ما با آنچه بدست می آوریم زندگی می كنیم و با آنچه می بخشیم یك زندگی می سازیم.

ارزش واقـعی

در اوزاکای ژاپن، شیرینی‌سرای بسیار مشهوری بود. شهرت او به خاطر شیرینی‌های خوشمزه‌ای بود که می‌پخت.
مشتری‌های بسیار ثروتمندی به این مغازه می‌آمدند، چون قیمت شیرینی‌ها بسیار گران بود.
صاحب فروشگاه همیشه در همان عقب مغازه بود و هیچ وقت برای خوش‌آمد مشتری‌ها به این طرف نمی‌آمد. مهم نبود که مشتری چقدر ثروتمند است.
یک روز مرد فقیری با لباس‌های مندرس و موهای ژولیده وارد فروشگاه شد و عمداً نزدیک پیش‌خوان آمد.
قبل از آن‌که مرد فقیر به پیشخوان برسد، صاحب فروشگاه از پشت مغازه بیرون پرید و فروشندگان را به کناری کشید و با تواضع فراوان به آن مرد فقیر خوش‌آمد گفت و با صبوری تمام منتظر شد تا آن مرد جیب‌هایش را بگردد تا پولی برای یک تکه شیرینی بیابد!
صاحب فروشگاه خیلی مؤدبانه شیرینی را در دست‌های مرد فقیر قرار داد و هنگامی که او فروشگاه را ترک می‌کرد، صاحب فروشگاه همچنان تعظیم می‌کرد.
وقتی مشتری فقیر رفت، فروشندگان نتوانستند مقاومت کنند و پرسیدند که در حالی که برای مشتری‌های ثروتمند از جای خود بلند نمی‌شوید، چرا برای مردی فقیر شخصاً به خدمت حاضر شدید.
صاحب مغازه در پاسخ گفت: مرد فقیر همه‌ی پولی را که داشت برای یک تکه شیرینی داد و واقعاً به ما افتخار داد.
این شیرینی برای او واقعاً لذیذ بود.
شیرینی ما به نظر ثروتمندان خوب است، اما نه آنقدر که برای مرد فقیر، خوب و باارزش است.

برگرفته از كتاب: باترا، پرومودا؛ رمز و راز زندگی بهتر



دزدی مـال و دزدی دیـن

گویند روزی دزدی در راهی، بسته ای یافت که در آن چیز گرانبهایی بود و دعایی نیز پیوست آن بود.
آن شخص بسته را به صاحبش برگرداند.
او را گفتند : چرا این همه مال را از دست دادی؟
گفت: صاحب مال عقیده داشت که این دعا، مال او را حفظ می کند.
و من دزد مال او هستم، نه دزد دین.
اگر آن را پس نمیدادم و عقیده صاحب آن مال، خللی می یافت ؛
آن وقت من، دزد باورهای او نیز بودم و این کار دور از انصاف است ...

مـلا و شـراب فـروش !

سرمایه داری در نزدیکی مسجد قلعه فتح الله کابل رستورانی ساخت که در آن موسیقی و رقص بود و برای مشتریان مشروب هم سرو می شد.
ملای مسجد هر روز در پایان موعظه دعا می کرد تا خدا صاحب رستوران را به قهر و غضب خود گرفتار کند و بلای آسمانی بر این رستوران نازل!
یک ماه از فعالیت رستوران نگذشته بود که رعد و برق و توفان شدید شد و رستوران به خاکستر تبدیل گردید.
ملا روز بعد با غرور و افتخار نخست حمد خدا را بجا آورد و بعد خراب شدن آن خانه فساد را به مردم تبریک گفت و اضافه کرد: اگر مومن از ته دل از خداوند چیزی بخواهد، از درگاه خدا ناامید نمی شود.
اما خوشحالی مومنان و ملای مسجد دیری نپایید
صاحب رستوران به محکمه شکایت برد و از ملای مسجد خسارت خواست !
ملا و مومنان چنین ادعایی را نپذیرفتند !
قاضی دو طرف را به محکمه خواست و بعد از این که سخنان دو جانب دعوا را شنید، گلویی صاف کرد و گفت : نمی دانم چه بگویم ؟! سخن هر دو را شنیدم :
یک سو ملا و مومنانی هستند که به تاثیر دعا و ثنا ایمان ندارند !
و سوی دیگر مرد شراب فروشی که به تاثیر دعا ایمان دارد …!

"پائولو کوئیلو"



حکایـت دو گـدا

دو گدا تو یه خیابون شهر رم کنار هم نشسته بودن. یکیشون یه صلیب گذاشته بود جلوش، اون یکی یه ستاره داوود...
مردم زیادی که از اونجا رد میشدن به هر دو نگاه میکردن ولی فقط تو کلاه اونی که پشت صلیب نشسته بود پول مینداختن.
یه کشیش که از اونجا رد میشد مدتی ایستاد و دید که مردم فقط به گدایی که پشت صلیبه پول میدن و هیچ کس به گدای پشت ستاره داوود چیزی نمیده.
رفت جلو و گفت: رفیق بیچاره من، متوجه نیستی؟ اینجا یه کشور کاتولیکه، تازه اینجا مرکز مذهب کاتولیک هم هست.
پس مردم به تو که ستاره داوود گذاشتی جلوت پول نمیدن، به خصوص که درست نشستی بغل دست یه گدای دیگه که صلیب داره جلوش.
در واقع از روی لجبازی هم که باشه مردم به اون یکی پول میدن نه به تو.
گدای پشت ستاره داوود بعد از شنیدن حرفهای کشیش رو کرد به گدای پشت صلیب و گفت: هی "موشه" نگاه کن کی اومده به برادران "گلدشتین*" بازاریابی یاد بده؟!

زنـدگی خـروسی

کوه بلندی بود که لانه عقابی با چهار تخم، بر بلندای آن قرار داشت.
یک روز زلزله ای کوه را به لرزه در آورد و باعث شد که یکی از تخم ها از دامنه کوه به پایین بلغزد.
بر حسب اتفاق آن تخم به مزرعه ای رسید که پر از مرغ و خروس بود.
مرغ و خروس ها می دانستند که باید از این تخم مراقبت کنند و بالاخره هم مرغ پیری داوطلب شد تا روی آن بنشیند و آن را گرم نگهدارد تا جوجه به دنیا بیاید.
یک روز تخم شکست و جوجه عقاب از آن بیرون آمد.
جوجه عقاب مانند سایر جوجه ها پرورش یافت و طولی نکشید که جوجه عقاب باور کرد که چیزی جز یک جوجه خروس نیست.
او زندگی و خانواده اش را دوست داشت اما چیزی از درون او فریاد می زد که تو بیش از این هستی.
تا اینکه یک روز که داشت در مزرعه بازی می کرد متوجه چند عقاب شد که در آسمان اوج می گرفتند و پرواز می کردند.
عقاب آهی کشید و گفت: ای کاش من هم می توانستم مانند آنها پرواز کنم.
مرغ و خروس ها شروع کردند به خندیدن و گفتند: تو خروسی و یک خروس هرگز نمی تواند بپرد.
اما عقاب همچنان به خانواده واقعی اش که در آسمان پرواز می کردند خیره شده بود و در آرزوی پرواز به سر می برد.
اما هر موقع که عقاب از رویایش سخن می گفت به او می گفتند که رویای تو به حقیقت نمی پیوندد و عقاب هم کم کم باور کرد.
بعد از مدتی او دیگر به پرواز فکر نکرد و مانند یک خروس به زندگی ادامه داد و بعد از سالها زندگی خروسی، از دنیا رفت.

تو همانی که می اندیشی، هرگاه به این اندیشیدی که تو یک عقابی؟ پس به دنبال رویاهایت برو و به یاوه های مرغ و خروسهای اطرافت فکر نکن.

نویسنده: گابریل گارسیا مارکز



مـرد واقعـی و مسلمـان واقـعی

میگویند وقتی رضا شاه تصمیم گرفت بانک ملّی را تأسیس کند برای بازاری ها پیغام فرستاد که از بانک ملّی اوراق قرضه بخرند. هیچکدام از تجّار بازار حاضر به اینکار نشد. وقتی خبر به خانم فخرالدّوله، مالک بسیار ثروتمند، خواهر مظفّرالدین شاه و مادر مرحوم دکتر امینی رسید، به رضاشاه پیغام فرستاد که مگر من مرده ام که می خواهی از بازار پول قرض کنی ؟ من حاضرم در بانک ملّی سرمایه گذاری کنم...
و به این ترتیب بانک ملّی با پول خانم فخرالدّوله تأسیس شد.
یکی از قوانینی که در زمان رضا شاه تصویب شد قانون روزهای تعطیلی مغازه ها و ادارات بود. به این ترتیب هر کس به خواست خود و بدون دلیل موجّهی نمی توانست مغازه اش را ببندد.
روزی رضاشاه با اتوموبیلش از خیابانی می گذشت که متوجّه شد مغازه ای بسته است.
ناراحت شد و دستور داد که صاحب آن مغازه را پیدا کنند و نزد او بیاورند. کاشف به عمل آمد که صاحب مغازه یک عرق فروش ارمنی است. آن مرد را نزد رضاشاه آوردند.
شاه پرسید: پدر سوخته چرا مغازه ات را بسته ای؟ مرد ارمنی جواب داد قربانت گردم امروز روز قتل مسلم بن عقیل است و من فکر کردم صلاح نیست در این روز عرق بفروشم.
شاه دستور تحقیق داد و دیدند که حقّ با عرق فروش ارمنی است.
آنوقت رضاشاه عرق فروش را مرخص کرد و رو به همراهانش کرد و گفت: "در این مملکت یک مرد واقعی داریم آنهم خانم فخرالدّوله است و یک مسلمان واقعی داریم آنهم قاراپط ارمنی است"

امـان از دسـت این ایـرانی‌ها

سه نفر آمریکایی و سه نفر ایرانی با همدیگر برای شرکت در یک کنفرانس می رفتند. در ایستگاه قطار سه آمریکایی هر کدام یک بلیط خریدند، اما در کمال تعجب دیدند که ایرانی ها سه نفرشان یک بلیط خریده اند. یکی از آمریکایی ها گفت: چطور است که شما سه نفری با یک بلیط مسافرت می کنید؟ یکی از ایرانی ها گفت: صبر کن تا نشانت بدهیم.

همه سوار قطار شدند. آمریکایی ها روی صندلی های تعیین شده نشستند، اما ایرانی ها سه نفری رفتند توی یک توالت و در را روی خودشان قفل کردند. بعد، مامور کنترل قطار آمد و بلیط ها را کنترل کرد. بعد، در توالت را زد و گفت: بلیط، لطفا! بعد، در توالت باز شد و از لای در یک بلیط آمد بیرون، مامور قطار آن بلیط را نگاه کرد و به راهش ادامه داد. آمریکایی ها که این را دیدند، به این نتیجه رسیدند که چقدر ابتکار هوشمندانه ای بوده است.

بعد از کنفرانس آمریکایی ها تصمیم گرفتند در بازگشت همان کار ایرانی ها را انجام دهند تا از این طریق مقداری پول هم برای خودشان پس انداز کنند. وقتی به ایستگاه رسیدند، سه نفر آمریکایی یک بلیط خریدند، اما در کمال تعجب دیدند که آن سه ایرانی هیچ بلیطی نخریدند. یکی از آمریکایی ها پرسید: چطور می خواهید بدون بلیط سفر کنید؟ یکی از ایرانی ها گفت: صبر کن تا نشانت بدهم.

سه آمریکایی و سه ایرانی سوار قطار شدند، سه آمریکایی رفتند توی یک توالت و سه ایرانی هم رفتند توی توالت بغلی آمریکایی ها و قطار حرکت کرد. چند لحظه بعد از حرکت قطار یکی از ایرانی ها از توالت بیرون آمد و رفت جلوی توالت آمریکایی ها و گفت: بلیط، لطفا !!!

هوش ایرانی ها در تمام دنیا زبانزد خاص و عام است اما ایکاش کمی هم انصاف چاشنی این ذکاوت بود ...

آرامش سنـگ یا آرامش بـرگ ؟

مردجوانی کنار نهر آب نشسته بود و غمگین و افسرده به سطح آب زل زده بود.
استادی از آنجا می گذشت. او را دید و متوجه حالت پریشانش شد و کنارش نشست.
مرد جوان وقتی استاد را دید بی اختیار گفت: "عجیب آشفته ام و همه چیز زندگی ام به هم ریخته است. به شدت نیازمند آرامش هستم و نمی دانم این آرامش را کجا پیدا کنم؟"
استاد برگی از شاخه افتاده روی زمین را داخل نهر آب انداخت و گفت: به این برگ نگاه کن وقتی داخل آب می افتد خود را به جریان آن می سپارد و با آن می رود.
سپس استاد سنگی بزرگ را از کنار جوی آب برداشت و داخل نهر انداخت. سنگ به خاطر سنگینی اش داخل نهر فرو رفت و در عمق آن کنار بقیه سنگ ها قرار گرفت.

استاد گفت: "این سنگ را هم که دیدی. به خاطر سنگینی اش توانست بر نیروی جریان آب غلبه کند و در عمق نهر قرار گیرد. حال تو به من بگو آیا آرامش سنگ را می خواهی یا آرامش برگ را؟!"
مرد جوان مات و متحیر به استاد نگاه کرد و گفت: "اما برگ که آرام نیست. او با هر افت و خیز آب نهر بالا و پائین می رود و الان معلوم نیست کجاست! لااقل سنگ می داند کجا ایستاده و با وجودی که در بالا و اطرافش آب جریان دارد اما محکم ایستاده و تکان نمی خورد. من آرامش سنگ را ترجیح می دهم!"

استاد لبخندی زد و گفت: "پس چرا از جریان های مخالف و ناملایمات جاری زندگی ات می نالی؟ اگر آرامش سنگ را برگزیده ای پس تاب ناملایمات را هم داشته باش و محکم هر جایی که هستی آرام و قرار خود را از دست مده."
استاد این را گفت و بلند شد تا برود. مرد جوان که آرام شده بود نفس عمیقی کشید و از جا برخاست و مسافتی با استاد همراه شد.
چند دقیقه که گذشت موقع خداحافظی مرد جوان از استاد پرسید: "شما اگر جای من بودید آرامش سنگ را انتخاب می کردید یا آرامش برگ را؟"
استاد لبخندی زد و گفت: "من تمام زندگی ام خودم را با اطمینان به خالق رودخانه هستی و به جریان زندگی سپرده ام و چون می دانم در آغوش رودخانه ای هستم که همه ذرات آن نشان از حضور یار دارد از افت و خیزهایش هرگز دل آشوب نمی شوم و من آرامش برگ را می پسندم ...

وعـده ی پــوچ

پادشاهی در یک شب سرد زمستان از قصر خارج شد.
هنگام بازگشت سرباز پیری را دید که با لباسی اندک در سرما نگهبانی می داد.
از او پرسید : آیا سردت نیست؟ نگهبان پیر گفت : چرا ای پادشاه اما لباس گرم ندارم و مجبورم تحمل کنم.
پادشاه گفت : من الان داخل قصر می روم و می گویم یکی از لباس های گرم مرا را برایت بیاورند.
نگهبان ذوق زده شد و از پادشاه تشکر کرد. اما پادشاه به محض ورود به داخل قصر وعده اش را فراموش کرد.
صبح روز بعد جسد سرمازده پیرمرد را در حوالی قصر پیدا کردند، در حالی که در کنارش با خطی ناخوانا نوشته بود : ای پادشاه من هر شب با همین لباس کم سرما را تحمل می کردم اما وعده ی لباس گرم تو مرا از پای درآورد ...

آموزنده

حال دنیا را بپرسیدم من از فرزانه ای! گفت یا باد است یا خواب است یا افسانه ای ، گفتمش احوال عمرم را بگو تا عمر چیست؟ گفت یا برق است یا شمع است یا پروانه ای!!گفتمش آنانکه میبینی بر او دل بسته اند ، گفت یا کورند یا مستند یا دیوانه ای.

 

 

 

---------------------

 

 

در نبرد بین انسانهای سخت و روزهای سخت - این انسانهای سخت هستند که می مانند نه روزهای

سخت

 

-------------------

 

 

با این4 دسته از افراد کمتر معاشرت کنید: 1-آنهائی که از زندگی بیزارند و با همه دنیا سر جنگ دارند.2-آنهائی که مدام پشت سر دیگران غیبت می کنند.3-آنهائی که شکست و سر خوردگی های گذشته شما را به شما یادآوری می کنند.4-آنهائی که می خواهند شما را کنترل کنند.

 

-------------------------------

 

بهترین روزهایت را به کسانی هدیه کن که بدترین روزها در کنارت بوده اند

 

-------------------------------

 

از قول پروفسور حسابی  نقل شده است ؛ روزی در آخر ساعت درس، یکی از دانشجویانم که دانشجوی دوره دکترا و اهل نروژ بود از من پرسید :

استاد! شما که از جهان سوم می آیید، جهان سوم کجاست؟

 

فقط چند دقیقه به آخر کلاس مانده بود.

من در جواب مطلبی را فی البداهه گفتم که روز به روز بیشتر به آن اعتقاد پیدا می کنم.

به آن دانشجو گفتم :

 

جهان سوم جایی است که هر کس بخواهد مملکتش را آباد کند، خانه اش خراب می شود و هر کس که بخواهد خانه اش آباد باشد، باید در تخریب مملکتش بکوشد!

 

-----------------------------

 

نمی توان برگشت و آغاز خوبی داشت، اما می توان شروع کرد و پایان خوبی داشت

 

 

--------------------------------

 

حتی لاك پشت ها هم هنگامی كه بدانند به كجا می روند

زودتر از خرگوش ها به مقصد می رسند

 

 

--------------------------

 

به خاطر داشته باش دست نیافتن به آنچه میجویی،گاه اقبالی بزرگ است.

 

 

----------------------------

 

وقتی تخم مرغ به وسیله یک نیرو از خارج می شکند ، یک زندگی به پایان می رسد.

وقتی تخم مرغ به وسیله نیروئی از داخل می شکند ، یک زندگی آغاز می شود.

تغییرات بزرگ همیشه از داخل انسان آغاز می شود.

دکتر علی شریعتی

اگر مثل گاو گنده باشی .........تو را میدوشند
اگر مثل خر قوی باشی ............. بارت میکنن
اگر مثل اسب دونده باشی ...سوارت میشوند

فقط از فهمیدن تو میترسند

استاندارد ايران

۱- استاندارد ايران – ايزو 9001 (1374) – سيستم كيفيت – الگو براي تضمين كيفيت در طراحي, توسعه, توليد, نصب و ارايه خدمات 

۲- استانداردهاي ايران – ايزو 9002 (1374) – سيستم كيفيت – الگو براي تضمين كيفيت در توليد, نصب و ارايه خدمات 

۳- استانداردهاي ايران – ايزو 9003 (1374) – الگو براي تضمين كيفيت در بازرسي و آزمون نهايي
از جمله استانداردهاي راهنما - استاندارد ايران – ايزو 8402 (1374) مي باشد كه در برگيرنده 67 اصطلاح و تعريف در هر يك از زمينه هاي كيفيت, سيستم كيفيت, مديريت كيفيت و ابزار و فنون مرتبط است.

استانداردهاي معرفي شده فوق را مي توان از موسسه استاندارد و تحقيقات صنعتي ايران و يا مديريت استاندارد و تحقيقات صنعتي استان ها تهيه كرد.

 

رازهای آرامش درون

 

۱- راز آرامش درون خویشتنداری است، انرژیهای خود را پراکنده نکن، بلکه آنها را تحت نظر داشته باش و به طرز مفیدی هدایتشان کن.

۲- راز آرامش درون در این است که هرکاری را با حواس جمع و علاقه انجام دهی.

۳- راز آرامش درون در زمان حال زندگی کردن است،  ...گذشته و آینده را در چرخه ذهنی ابدیت رها کن.

۴-راز آرامش درون در آسایش درون است، یعنی آسایش جسمانی ، عاطفی ذهنی و معنوی.

۵-راز آرامش درون در دل نبستن است،این را بدان که در حقیقت هیچ چیز و هیچ کس به تو تعلق ندارد.

۶-راز آرامش درون در شادی است، افکار شادی آفرین را آگاهانه حفظ کن.

۷-این را بدان که شادی در درون تو جای داردو نه در اشیاء و شرایط خارج از وجود تو .

۸- راز آرامش درون در این است که همه چیز را همانطور که هست بپذیری ، آنگاه با امید و آرامش در جهت بهبودی آن قدم برداری.

۹-راز آرامش درون در درک این مطلب است که تو نمی توانی دنیا را تغییر دهی، اما می توانی خودت را تغییر دهی.

۱۰-راز آرامش درون در دوستی با افراد مثبت است، از معاشرت با افرادی که طبیعتی خالی از صفا و صمیمیت دارند پرهیز کن.

۱۱- راز آرامش درون در ایجاد آرامش در محیط اطراف خویش است.

۱۲- راز آرامش درون در یک زندگی ساده است، ضروریات زندگی را دوباره برای خود تعریف کن.

۱۳- راز آرامش درون در یک زندگی سالم است، هر روز ورزش کن، غذای مناسب بخور و نفس عمیق بکش.

۱۴- راز آرامش درون در داشتن وجدانی پاک است.

۱۵- راز آرامش درون در رفتار آزادانه است، رفتاری که بر آمده از خود واقعی ات باشد، نه افکار دیگران.

۱۶- راز آرامش درون در این است که در تمام مراحل زندگی از حق پیروی کنی.

۱۷- راز آرامش درون در غبطه نخوردن به مال دیگران است، این را بدان که آنچه حق توست، هر طور شد خود را به تو خواهد رساند.

۱۸- راز آرامش درون در گله مند نبودن است، آنچه دنیا به تو می بخشد، در مقابل چیزی است که پیش تر ، تو به او بخشیده ای.

۱۹- راز آرامش درون در این است که اشتباهات خود را بپذیری و بدانی که فقط خود تو می توانی آنها را به موفقیت تبدیل کنی.

۲۰- راز آرامش درون در این است که بر دشمن درونت غلبه کنی، نه اینکه او را سرکوب کنی.

۲۱-  راز آرامش درون در تمرین اراده است، حتی اگر ذهنت به شدت با آن مخالف باشد.

۲۲- راز آرامش درون در این است که دلت همیشه شاد باشد، حتی هنگامی که دیگران عبوس هستند.

۲۳- راز آرامش درون در این است که به جای توقع خوشحالی از دیگران، خودت آنها را خوشحال کنی.

۲۴- راز آرامش درون در این است که خیر و سلامت دیگران را خیرو سلامت خود بدانی.

۲۵-راز آرامش درون در بی آزار بودن است، هرگز کسی را نرنجان.

۲۶- راز آرامش درون، کار کردن درکناردیگران است، نه در مقابل آنها.

ترفندهای کامپیوتر - خسروی

پاک کردن برنامه هایی که از روی کامپیوترتان پاک نمی شوند:

مکن است این مشکل برای شما نیز پیش آمده باشد که قصد پاک کردن و Uninstall کردن برنامه ای را دارید و هر چه می کنید برنامه پاک نمی شود. حتی ابزار Add/Remove Programs موجود در کنترل پنل نیز به کمک شما نمی یاید. با استفاده از این ترفند میتوانید تمامی برنامه های نصب شده بر روی سیستم خود را به وسیله رجیستری ویندوز پاک کنید.

بدین منظور:
از منوی Start وارد Run شده و در آن عبارت regedit را تایپ کنید و Enter بزنید تا ویرایشگر رجیستری باز شود.
سپس به آدرس زیر بروید:
HKEY_LOCAL_MACHINE/SOFTWARE/Microsoft/Windows/CurrentVersion/Uninstall
حالا در لیست باز شده نام تمامی برنامه های نصب شده را میبینید. کافی است روی برنامه مورد نظر کلیک کرده و دکمه Delete را بزنید.
تنها دقت کنید برای Uninstall کردن برنامه ها از روش معمول استفاده کنید و تنها در مواردی که برنامه پاک نمیشود از این روش استفاده نمایید.

* رمز گذاری بر روی فایلهای ورد (word)

 

با استفاده از ترفندی که به شما معرفی خواهیم کرد میتوانید بر روی اسناد محرمانه خود در نرم افزار Microsoft Word رمز عبور بگذارید. بدین صورت که هر شخصی برای مشاهده آنها حتما باید ابتدا پسورد را تایپ کند ، در غیر صورت امکان مشاهده فایل را ندارد! کافی است پس از باز کردن نرم افزار:منوی Tools را برگزینید و سپس به Options بروید.در Option به پنل Security رفته و در آنجا password خود را تایپ نمایید

 

ترفندهای کامپیوتر - خسروی

 

*جلو گیری از اجرای برنامه ها در هنگام بالا آمدن ویندوز:

هنگامی که ویندوز اجرا می شود تعدادی برنامه کاربردی همزمان با آن به صورت خودکار اجرامی شود و اغلب آیکون آنها در قسمت Taskbar کنار ساعت نشان داده می شود این برنامه ها باعث می شوند ویندوز کند راه اندازی شود و همچنین این برنامه ها بخشی از RAM را اشغال می کنند که این نیز باعث کند شدن ویندوز می شود .

 

اینک برای جلوگیری از اجرای برخی از این برنامه ها به ترتیب زیر عمل نمایید:

•  در منوی RUN عبارت msconfig را تایپ کنید
•   پنجره system configuration باز می شود
•  در این صفحه برگه Startup را باز کنید
• اکنون هر برنامه ای که نمی خواهید در ابتدا ویندوز اجرا شود و آیکون آن در قسمت Taskbarقرار نگیرد با برداشتن تیک کنار آن از حالت آماده به اجرا خارج کنید سپس کلید ok را بزنید و کامپیوتر را Restart کنید.

دست نوشته حسین پناهی

ازآجیل سفره عید

چند پسته لال مانده است
آنها که لب گشودند؛خورده شدند
آنها که لال مانده اند ؛می شکنند
دندانساز راست می گفت:
پسته لال ؛سکوت دندان شکن است !

دست نوشته حسین پناهی

روزی دروغ به حقیقت گفت: میل داری به شنا بریم . حقیقت ساده پذیرفت لباسهایش را در آورد وبه دریا رفت .دروغ لباسهای اورا پوشید ورفت از آن روز دیگر حقیقت عریان وزشت است و دروغ ظاهری آراسته و زیبا دارد ؟با لباسهای حقیقت !

دست نوشته حسین پناهی

بهزیستی نوشته بود:
شیر مادر، مهر مادر، جانشین ندارد
شیر مادر نخورده، مهر مادر پرداخت شد
پدر یک گاو خرید
و من بزرگ شدم
اما هیچ کس حقیقت مرا نشناخت
جز معلم عزیز ریاضی ام
که همیشه میگفت:
گوساله، بتمرگ! 

دست نوشته حسین پناهی

چه مهمانان بی دردسری هستند مردگان
نه به دستی ظرفی را چرک میکنند
نه به حرفی دلی را آلوده
تنها به شمعی قانعند
و اندکی سکوت...

دست نوشته حسین پناهی

با اجازه محیط زیست
دریا، دریا دکل می‌کاریم
ماهی‌ها به جهنم!
کندوها پر از قیر شده‌اند
زنبورهای کارگر به عسلویه رفته‌اند
تا پشت بام ملکه را آسفالت کنند
چه سعادتی!
داریوش به پارس می‌نازید
ما به پارس جنوبی!

فندلسکی

در روزگارى که بستنى با شکلات به گرانى امروز نبود، پسر١٠ ساله‌اى وارد قهوه فروشى هتلى شد و پشت میزى نشست. خدمتکار براى سفارش گرفتن سراغش رفت.
پسر پرسید: بستنى با شکلات چند است؟

خدمتکار گفت: ۵٠ سنت
پسر کوچک دستش را در جیبش کرد ، تمام پول خردهایش را در آورد و شمرد . بعد پرسید: بستنى خالى چند است؟
خدمتکار با توجه به این که تمام میزها پر شده بود و عده‌اى بیرون قهوه فروشى منتظر خالى شدن میز ایستاده بودند، با بی‌حوصلگى گفت : ٣۵ سنت
پسر دوباره سکه‌هایش را شمرد و گفت:
براى من یک بستنى بیاورید.
خدمتکار یک بستنى آورد و صورت‌حساب را نیز روى میز گذاشت و رفت. پسر بستنى را تمام کرد، صورت‌حساب را برداشت و پولش را به صندوق‌دار پرداخت کرد و رفت. هنگامى که خدمتکار براى تمیز کردن میز رفت، گریه‌اش گرفت. پسر بچه روى میز در کنار بشقاب خالى، ١۵ سنت براى او انعام گذاشته بود!.....

فندلسکی

مردی مقابل گل فروشی ایستاد. او می خواست دسته گلی برای مادرش که در شهر دیگری بود سفارش دهد تا برایش پست شود.
 

 وقتی از گل فروشی خارج شد٬ دختری را دید که در کنار درب نشسته بود و گریه می کرد. مرد نزدیک دختر رفت و از او پرسید : دختر خوب چرا گریه می کنی ؟ 
 
دختر گفت: می خواستم برای مادرم یک شاخه گل بخرم ولی پولم کم است. مرد لبخندی زد و گفت :با من بیا٬ من برای تو یک دسته گل خیلی قشنگ می خرم تا آن را به مادرت بدهی.
 

 
وقتی از گل فروشی خارج می شدند دختر در حالی که دسته گل را در دستش گرفته بود لبخندی حاکی از خوشحالی و رضایت بر لب داشت. مرد به دختر گفت : می خواهی تو را برسانم؟ دختر گفت نه ، تا قبر مادرم راهی نیست!
 

 
مرد دیگرنمی توانست چیزی بگوید٬ بغض گلویش را گرفت و دلش شکست. طاقت نیاورد٬ به گل فروشی برگشت٬ دسته گل را پس گرفت و ۲۰۰ کیلومتر رانندگی کرد تا خودش آن را به دست مادرش هدیه بدهد.
 

 
شکسپیر می گوید: به جای تاج گل بزرگی که پس از مرگم برای تابوتم می آوری، شاخه ای از آن را همین امروز به من هدیه کن!

پروفسور کرم زاده ریاضی دان بختیاری

گفت و گو با ریاضی دان بختیاری؛ شهنی کرم زاده

2012-02-14 در مصاحبه و گفتگوها, چهره های ماندگار لُر

امیدعلی شهنی کرم زاده

 * پروفسور در ابتدای صحبت های خودتان بطور اجمالی از نقش موثر، تاریخی و تمدن ساز قوم بختیاری در طول تاریخ ایران زمین برای مان بگویید.

ما بختیاری ها یک قوم شناخته شده، با تاریخ بسیار ریشه دار و قدیمی این مملکت هستیم و بدون شک همه می دانند که نه تنها در تاریخ و فرهنگ این سرزمین، بلکه در تمدن سازی هم به عنوان یک قوم تمدن ساز در عرصه جهانی شناخته شده ایم من برای این ادعا استناد می کنم به کتاب (عروج انسان) نوشته “جاکوب برنووسکی” که یک دانشمند لهستانی در علم فیزیک، جامعه شناسی و زیست شناسی بود. در دانشگاه کمبریج لندن و سال هایی که آنجا دانشجو بودم- حدود سال 52 – یادم می آید تحقیقات خود را به صورت سریال تلویزیونی در آورده بود و این سریال آن زمان پخش می شد. موضوع آن درباره سیر تاریخی تمدن سازی بشر بود، از نقش بختیاری ها در پیشرفت تمدن بشری بسیاری یاد کرده بود. البته مستند و برپایه تحقیق علمی. بختیاری ها با اینکه قومی در حال کوچ بودند و جای ثابت نداشتند و بخاطر دام هایشان پیوسته از سردسیر به گرمسیر حرکت می کردند، ولی آدم های بسیار با هوشی بودند و جز اولین انسان هایی بودند که گاو و گوسفند را به کار می گرفتند برای اینکه کشاورزی کنند.

شما ببینید در هزاران سال پیش که بشر در غارها زندگی می کرد و راه و رسم زندگی را نمی دانستند ، بختیاری ها بلد بودند که چگونه کشاورزی کنند و چه گونه در آن زمان های دور که صنعت و تکنولوژی و تراکتوری نبود با اهلی کردن حیوانات و با اختراع و استفاده از شیوه گاو خیش برای تولید کشاورزی بهره ببرند. آن ها این شیوه را به جامعه بشری آموختند؛ اما می بینیم که متاسفانه این روش و اختراع امروزه بنام بختیاری ها در هیچ کجا ثبت نشده است. این دانشمند لهستانی در این سریال و کتاب (عروج انسان) به آن اشاره می کند.

 بنابراین بختیاری ها در هر مقطع ای از تاریخ منشا اثرات علمی و تکنولوژی بوده اند ولی متاسفانه هیچ وقت اینها را ثبت و برای نسل های بعد منتقل نکرده اند. در اینجا جا دارد که ما این بحث را عنوان کنیم که یکی از ضعف های بزرگی که ما بختیاری ها متاسفانه داشتیم و این ضعف خواص و نخبگان را بیشتر شامل می شود؛ این بوده که وقتی بختیاری ها در طول تاریخ دست به کاری مهم می زدند و رویدادی را بوجود می آوردند در فکر اینکه این حرکت ها را ثبت و ضبط و نهادینه و به نسل های بعد منتقل کنند؛ نبودند . حالا شاید این هم بر می گشت به روحیه آزاد منشی آنها که هیچ بدنبال جاه و مقام و اسم نبوده اند . اما این کار برای تاریخ این مملکت بسیار مهم بوده و هست و باید این رویدادها و حماسه ها ثبت و ضبط شوند برای نسل های بعد.

 به طور مثال یکی از برجسته ترین حرکت های تاریخی ما بختیاری ها انقلاب مشروطیت بود. البته نهضت ها و جریانات دیگر و بزرگانی مثل ستارخان و باقر خان هم نقش ایفا کرده اند ولی متاسفانه نقش موثر بختیاری ها در این وسط فراموش شد. نکته حائز اهمیت دیگری که باید به آن اشاره کرد، تحلیل های تاریخی اشتباهی است که از نقش بزرگان بختیاری ارائه می شود. به فرض مثال ما چه بخواهیم یا نخواهیم خان ها مدیران و رهبران نظم و امنیت و سیاستگذاری قبایل خود بوده اند و این نقش آنها باید متناسب با شرایط سیاسی و فرهنگی ، اجتماعی و وضعیت علم و دمکراسی آن زمان و وضعیت کشورهای هماسیه تحلیل شود و متاسفانه هیچ تحلیل مثبنی از نقش موثر اجتماعی انها ارایه نشده است و ما باید این ها را تحلیل و مکتوب کنیم. مصاحبه صورت گیرد. در نهایت این ها انسان های نخبه و اهل قلم بوده اند و در رشد نخبه گرایی و تشویق فرزندان و مردم سرزمینشان به علم آموزی موثر بوده اند و دیگر این که بختیاری ها همیشه در حال مبارزه با طبیعت بوده اند، همیشه با سختی زندگی کرده و پیش رفته اند ، هیچ وقت مردمی رفاه طلب و اینکه چیزی را ساده بدست بیاورند نبوده اند. مردمی مقاوم بوده اند و منشی بی ریا و صادقانه داشته اند و قومی بسیار وطن پرست بوده اند. سراغ نداریم در جایی از تاریخ قضاوت شده باشد که بختیاری ها قصد جدایی از پیکره ایران عزیز را داشته باشند. همیشه مبارزات آن ها با حکومت ها برای اصلاحات سیاسی و اجتماعی و دموکراسی خواهی بوده و به دلیل موقعیت جغرافیایی منحصر بفرد کوهستانی شان و روحیه بیگانه ستیز شان هرگز پای هیچ دشمن بیگانه ای به سرزمینشان باز نشد و پیوسته فرهنگ و زبان بختیاری ها دست نخورده مانده و ریشه در هزارن سال فرهنگ این مملکت دارد.

 * پروفسور شما اشاره داشتید به تحلیل های تاریخی اشتباهی که از نقش بزرگان بختیاری به ویژه خوانین ارایه شده است. من مثالی بزنم. خود من در کودکی وقتی از بزرگترها راجع به شخصیت ابوالقاسم خان بختیار سوال می کردم می گفتند: او یاغی بود ولی بعدها با مطالعه شخصیت وی و تحلیل هایی که از زندگی و نقش سیاسی او خواندم متوجه شدم او بود که برای احقاق حقوق سهم نفت بختیاری ها علیه حکومت وقت قیام کرد.

ابوالقاسم خان بختیاری

بله، البته یک چیزی باید یادتان باشد. نکته ای که شما اهل مطبوعات باید رعایت کنید این است که مستند و برپایه علمی ادعایی را مطرح کنید. مثلا همین آقای ابوالقاسم خان که شما اشاره کردید. باید با مستندات و مدارک راجع به او صحبت کرد. اما صددرصد شکی در این نیست که بخاطر قیامی که علیه دولت وقت کرده بود به او تهمت یاغی گری زده شد. چرا که هر کس علیه دولت وقت قیام کرده بود به او تهمت یاغیگری زده شد. چرا که آن زمان هر کس علیه دولت می جنگید به او یاغی می گفتند. ولی شما وقتی در نشریه خودتان می خواهید شخصیت ابوالقاسم خان و وجهه سیاسی او را تعریف و تحلیل کنید.

 باید مدارک هم برایش پیدا کنید و مستند باشد. چرا که اگر با استنادها و مدارک حرف تان را نزنید و برپایه منابع نباشد در صحت و سلامت وجهه علمی نشریه شما شک می کنند ما بختیاری ها نیازی نیست که بی خود کارهای مان را بزرگ جلوه دهیم. ما اگر کاری و فعالیتی تاریخی کرده ایم و شخصیت بزرگ و تاثیر گذاری داشته ایم و منشا اثراتی بوده ایم بر پایه منابع حرف مان را بزنیم. به طور مثال همین انقلاب مشورطه و تاثیری که بختیاری ها در آن داشته اند برای ما بسیار با اهمیت است و نقش سران مشروطه، رهبران بختیاری و رهبران آذربایجان به یک اندازه بود و شما موظف اید که براساس منابع و پژوهش های علمی و کنکاش در این رویداد تاریخی نقش بختیاری ها را اثبات کنید .

 در این موضوع شما هم اگر نگاه کنید می توانید این موضوع را با وضعیت سرخ پوست ها در آمریکا مقایسه کنید . اگر به وضعیت فیلم های سینمای آمریکا نگاه کنید در این فیلم ها شخصیت (“کابوی”) خوب، با ظاهری زیبا، قهرمان، و مثبت انعکاس داده می شود و شخصیت سرخ پوستان به عنوان وحشی و آدمکش نشان داده می شود . و (“کابوی ها”) را در حال کشتن سرخپوستان نشان می دهند و عده ای هم برای آنها دست می زنند! ولی وقتی تاریخ را می خوانید می بینید سرخ پوستان مردمی بی آزار بودند و در مکانی که زندگی می کردند، آمریکایی ها به زور برای چپاول سرزمین، نفت و طلا های آن ها و دستیابی به معادن آنجا را اشغال کرده اند. معلوم است که سرخپوستان برای حفظ و امنیت محل زندگی شان با آنها مبارزه می کردند .

 ما بختیاری ها هم همین طور سرزمینی داشتیم به نام مسجدسلیمان. قانون حقوق بشر و حتی آمریکا هم این را می گوید: هر کس نفت در محل زندگی و خانه اش پیدا شود متعلق به خودش است و آن را به دولت می فروشد. بنابراین آن زمان هم اگر در سرزمین بختیاری نفتی بود می بایست دولت وقت عادلانه با آن رفتار می کرد. منتها این وسط انگلیسی های سیاستمدار آمدند و هر دو طرف قضیه را دور زدند یعنی هم بختیاری ها را و هم دولت را. آمدند و اول با یک عده ای از بختیاری ها قرار داد نوشتند. در واقع انگلیسی ها با این کار خود بین بختیاری ها و دولت تفرقه انداختند. مثلا انگلیس ها آمدند و روی لوله های نفت سابق در مسجدسلیمان نوشتند: آنگلو+ بختیاری +کمپانی؛ یعنی کمپانی و شرکت نفت منهای انگلیسی و بختیاری. آن زمان یک ارتباط معقولی بین سران قوم ها و دولت نبود و این تضادها را انگلیسی ها ایجاد کردند. دولت مرکزی هم دولت مقتدر و قومی نبود و این تحلیل درست است که ابوالقاسم خان برای احقاق حقوق بختیاری ها قیام کرد؛ ولی در تاریخ همین قیام را طور دیگری عنوان می کنند و به او می گویند: یاغی!

 * یکی از راه های رسیدن به اهداف بلند فرهنگی انجام کار گروهی است که متاسفانه به نظر می رسد عدم کار گروهی در میان فعالان فرهنگی بختیاری خود یک معضل فرهنگی ست. شما دلایل این امر را در چه چیزی می بینید؟

 این معضل فرهنگی تنها مربوط به بختیاری ها نیست؛ که یک معضل فرهنگی ملی ست که ما ایرانی ها کمتر در کارهای گروهی موفق ایم. برای مثال در ورزش های فردی بیشتر موفق هستیم تا در ورزش های گروهی و این را واقعا مشکل می شود تحلیل کرد که آیا تاثیر سیستم های استبدادی در قدیم بوده که بیشتر افراد را تشویق می کردند که پیرو اندیشه فردیت باشد تا جمعی. با این حال، معتقدم که ما بختیاری ها در کارهای گروهی ضعیف عمل کرده ایم. اما اگر فعالان این قوم بزرگ با پیشینه ی فرهنگی چند هزار ساله با هم هماهنگ باشند؛ برای جامعه بختیاری مفید است. اگر این کار فرهنگی و اشتراکی به صورت یک جریان مستمر ادامه پیدا می کرد؛ قطعا دستاوردهای مفید تری داشت.

 * در جامعه بختیاری تشکل های زیادی با رویکرد فرهنگی ایجاد شده است. به نظر شما این تعداد تشکل و گروه فرهنگی برای فعالیت مناسب است یا بهتر است همه آن ها در یک قالب و گروه واحد فعالیت کنند؟

 تشکل های مختلف با رویکردهای متفاوت وجود داشته باشد، ایرادی ندارد. تجربه های چندین ساله خودم در فعالیت های فرهنگی و دوستانی که در این زمینه به من مراجعه می کند این را نشان داده است. من معتقدم: اهداف اصلی همه ی این تشکل ها باید همان جریان های فرهنگی و اجتماعی باشد. من مخالف فعالیت سیاسی نیستم و معتقدم فعالیت سیاسی هم باید باشد؛ اما اگر یک انجمن با انگیزه های فرهنگی و اجتماعی شکل گرفت و در مسیر فعالیت اش اهداف سیاسی خاص و بدی پیدا شد، مردم از این تشکل دلزده و سرد می شوند و اعتمادشان را از دست می دهند. ما بایستی فعالیت ها و جریان های فرهنگی اجتماعی را در جامعه نهادینه کنیم.

 یک تشکل فرهنگی نباید کاری به این موضوع داشته باشد که در زمان چه دولتی دارد فعالیت می کند. یا کدام دولت و مجلس و چه نماینده ای قرار است سرکار بیاید. این تشکل باید به راه و استراتژی فرهنگی خود ادامه دهد و تجربه هایش را بیش تر کند. برای مثال: دیوار چین را در نظر می گیریم که حدودا 6000 کیلومتر طول دارد و 8 و 7 متر ارتفاع. این دیوار در طول هزار سال ساخته شده و در طول این سال ها سلسله ها و سلاطین مختلف آمدند و رفتند و هر کس روی کار آمد دیگری را حذف کرد؛ اما راه قبلی را ادامه داد. در واقع یک کار مشترک و دسته جمعی انجام دادند که امروز می بینیم در (واژه نامه) می گویند- (Chinese wall) که به معنی نمادی از نوبل مقاومت بشر از آن یاد می شود. این خود بهترین مثال است که اگر بشر در طول تاریخ در مسیر صحیح، یک جریان فکری را درست و پاکیزه هدایت کند، دستاوردهای عظیمی برای جامعه اش ایجاد می کند. کار فرهنگی و اجتماعی باید برای جامعه باشد. جامعه که هیچ وقت عوض نمی شود؛ همان جامعه است ولی در حوزه فرهنگ خیر. شما نمی توانید در این حوزه کار سیاسی انجام دهید. چرا که جامعه تصور می کند شما دنبال اهداف رسیدن به کرسی نمایندگی یا رییس جمهوری هستید. کار فرهنگی بسیار عمیق است و اهداف و دستاوردهایش بسیار پر ثمر و بلندتر از سیاسی کاری است.

 * استاد کرمزاده! بخش اعظمی پتانسیل ها و فعالیت های فرهنگی اجتماعی در کشور ما در محیط دانشگاه و توسط دانشجویان صورت می گیرد. توصیه ی شما به دانشجویان و فعالیت های فرهنگی و اجتماعی آن ها چیست؟

 دانشجو در جامعه و در سیاست کشور همیشه نقش اساسی داشته و جامعه دانشجویی همیشه مورد احترام بوده است؛ حتی بیشتر از استادان مورد توجه بوده اند. زمانی که در تهران دانشجو بودم، تخفیف های ویژه ای در سوپر مارکت ها ، بلیت قطار به دانشجویان می دادند و جامعه آن ها را مورد لطف و محبت قرار می داد و به دانشجویان اعتماد داشت. دانشجو باید در فعالیت های خود آگاهانه حرکت کند و جریان های سیاسی شناخته شده و سیاسی ناشناخته را از هم تمیز دهد. در این گونه موارد باید خیلی منطقی و آگاهانه وارد عمل شود. چرا که شرایط سنی دانشجو به گونه ای است که احساسات و هیجانات می تواند در فعالیت هایش تاثیر داشته باشد. از طرفی فعالیت های فرهنگی و اجتماعی به ویژه قشر دانشجو به خودی خود نقش بسزایی در سرنوشت کشور دارد.

 پس ما باید یاد بگیریم که خیلی از کارها را با برنامه و فکر و بدون اینکه سیاسی شود، انجام دهیم. برای مثال: در سال های 61-60 که در انگلیس بودم قحطی خیلی شدیدی در افریقا آمد. عده ای از خوانندگان جوان به رهبری یک خواننده ایرلندی طرحی دادند و از تمام خوانندگان دنیا خواستند که به صورت مجانی ” شو ” اجرا کنند و پول حاصل از پخش شبکه های ماهواره ای این ” شوها ” را به مردم افریقا کمک کنند. جالب اینجاست که این پول از مجموع پول هایی که تمام دولت ها کمک کرده بودند بیشتر شد. قطعا و مطمئنا کارهای فرهنگی تاثیر اجتماعی موثرتری نسبت به کارهای سیاسی در جامعه خواهد داشت. نهایت اینکه فکر و اندیشه دانشجو، جوان و خلاق است و می تواند در بهبود وضع جامعه از آن استفاده کند.

 * یکی از تشکل هایی که در حوزه جامعه بختیاری و شهر مسجدسلیمان با رویکرد فرهنگی و عمرانی فعالیت داشته، انجمن دوستداران مسجدسلیمان است که جناب عالی هم نقش موثری در شکل گیری و مدیریت این انجمن داشته اید؛ درباره فعالیت های این تشکل بگویید

زمانی که نسل من در مسجدسلیمان زندگی می کرد؛ به واسطه حضور شرکت نفت، دارای امکانات رفاهی خوبی مثل باشگاه های ورزشی متعدد، مدارس متنوع و بهترین معلمان- به دلیل امکانات رفاهی خوبی که داده می شد- بود. نسل من سرویس های تعلیمی و رفاهی خوبی از آموزش و پرورش و شرکت نفت می گرفت. روابط خیلی خوب و صمیمانه ای بین مردم شهر بود و این نشان می داد که هر جا رفاه وجود داشته باشد، حتا به طور نسبی، روابط هم بین مردم بیشتر می شود. فقر و بیکاری کم بود، پولدار نبودیم اما هیچ خانواده ی در مسجدسلیمان به فکر خانه دار شدن نبود. چرا که تصور می کردند تا آخر عمر در همان خانه های شرکت نفتی زندگی می کنند. بعد از اینکه شرکت نفت از شهر رفت به دلیل اینکه همه چیز در اختیار شرکت نفت بود و متاسفانه مسجدسلیمان فاقد مدیریت شهری، فرمانداری، و شهرداری قوی بود، در نتیجه ساختار شهر به هم ریخت و هر کس هر جا که دلش می خواست خانه ساخت!

 خوب نسل ما وقتی به یاد آن روز ها خوب شهر می افتد، حسرت می خورد. فکر کردیم آن نسل که همه تحصیل کرده بودند دور هم جمع شوند. کمک کنند و ایده و راهکار دهند. همیشه منتظر نباشیم مسوولان مملکتی یک شهر را آباد کنند؛ بلکه همه ی آحاد جامعه هم باید در عمران کشور نقش ایفا کنند. با این طرز فکر گفتیم هر کس در چارچوب تخصص خود کار فرهنگی ، عمرانی کند. پتانسیل های شهر را به صورت علمی برسی کند و به دولت ایده بدهیم که به عنوان مثال فلان کار را می شود برای شهر انجام داد. یا دوست متخصصی در رشته دامپزشکی داریم که معتقد است مسجدسلیمان به دلیل وجود دام های زیاد در اطراف شهر قابلیت تبدیل شدن به بزرگترین مرکز دامپروری کشور را دارد ولی وقتی تحقیق کرد به این نتیجه رسید که شهر فاقد یک مرکز دامپزشکی خوب است و گفتند: مسجدسلیمان به چند مرکز دامپزشکی خوب نیاز دارد. انجمن دوستداران مسجدسلیمان با این هدف بوجود آمد و واقعا در چند سال اول هم موفق عمل کرد.

 در اینجا جا دارد یادی کنم از زنده یاد بهرام طاهری که دبیری این انجمن را برعهده داشتند و انصافا فعالیت های دلسوزانه و متعهدانه ای در این راه داشتند. انجمن دوستداران مسجدسلیمان نمایندگی های متعددی در تهران، اهواز ، مسجدسلیمان و شهرهای دیگر داشت و علاقه مندی و اشتیاق مردم برای مشارکت در این انجمن برای من جالب بود که دوست داشتند صمیمانه فعالیت کنند. یکی از کارهای خوب انجمن ایده تجلیل از پیشکسوتان و چهره های ورزشی؛ علمی و معلمان با سابقه شهر بود. به عنوان مثال برگزاری بزرگداشت باشکوه دکتر نهاوندی چشم پزشک با سابقه و شرافتمند شهر مسجدسلیمان بود. متاسفانه خیلی از کارهای دیگر بر زمین ماند. چرا که با در گذشت زنده یاد بهرام طاهری پیگیری نشد . فعالیت های انجمن هم کمرنگ شد و این متاسفانه همان نکته ای است که به آن اشاره کردم که همان وابستگی و امتداد یک جریان فرهنگی به فرد است.

 * حضرت عالی به عنوان یکی از نخبگان و چهره های ماندگار علمی کشور استحضار دارید که در استان مان معضل فرهنگی برون کوچی نخبگان علمی را داریم. در همین مسجدسلیمان خودمان طبق آمار سال های (85-75) 40 هزار و 476 نفر از این شهرستان مهاجرت کردند. هر چه میزان تحصیلات بالاتر رفته مهاجرت از شهر هم افزایش پیدا کرده است! این معضل را چه گونه تحلیل می کنید؟

 متاسفانه فرار نخبگان تنها در استان خوزستان یک معضل نیست بلکه یک مشکل ملی و کشوری است. در استان که جامعه بختیاری هم بخش بزرگی از آن را تشکیل می دهد؛ باید بگویم: فرار نخبگان از خوزستان یک معضل بزرگ است. یادم می آید در پایان جنگ در جایی به معضل کوچ نخبگان اشاره کردم و خطاب به استانداری وقت پیشنهاد دادم روی این مساله کار تحقیقاتی انجام دهند. حالا بعضی ها گرمای خوزستان را بهانه می کنند! خوزستان که همیشه گرم بوده و گرمای گذشته آن با زمان حال فرقی نکرده است. باید دید چرا این قشر از خوزستان مهاجرت می کنند و چرا این معضل در نقاط دیگر کشور هم وجود دارد؟! آیا این مساله نیاز به کار پژوهشی و تحقیقی دارد تا دلایل آن آشکار شود؟

 البته همین مساله را در مورد مدیران استانی هم داریم که محل زندگی شان در یک استان و محل کارشان در استانی دیگر است! من به همین موضوع مدیران غیر بومی هم اعتراض داشتم. مدیر باید در محلی که کار می کند زندگی کند تا بتواند مشکلات آن منطقه را درک کند. باید تاثیر مشکلات منطقه ی کارش را در زندگی خود لمس کند. نباید یک مدیر سیاسی باشد و بعد از مدتی هم این پست را رها کند و برود پی کارش!

 خوشبختانه امروز فضایی ایجاد شده که می خواهند این معضل را حل کنند. به هر حال، هم کوچ نخبگان و هم تردد مدیران پروازی به شهرها و استان لطمه می زند.

 * به هر حال نخبگان، محور توسعه اقتصادی- اجتماعی جامعه و یک منطقه محسوب می شوند. به نظر شما تاثیر اجتماعی پیامدهای مثبت حضور نخبگان علمی یک شهر در خود محل زندگی شان چیست؟

ببینید! این جمله شعار غربی هاست که می گویند: علم وطن ندارد و مکان نمی شناسد. باید سوال کرد: چه گونه علم مکان نمی شناسد ولی شما تمامی علما و مشاهیر جهان را در یک مکان خاص جمع و جذب خودتان کرده اید؟! اینکه می گویند: علم وطن نمی شناسد؛ به نظر من باید این گونه معنی شود: کار علمی باید به گونه ای باشد که سود آن به کل دنیا و به بشریت برسد. در این حالت است که علم دارای مرز نیست. کشور ما 2500 سال تاریخ و فرهنگ مدون و نوشته شده دارد. البته امروزه آثار باستانی که در نقاط دیگر کشور یافت شده قدمت تمدن ایران را بیش تر از این نشان می دهد. برای مثال در همین لالی خودمان تا 15 هزار سال تمدن اثبات شده است. خوب ما که این همه تاریخ و تمدن و قدرت و شکوه علمی داشته ایم چرا خیلی جزیی و محدود در تاریخ علم به دستاورهای ملت ما اشاره ی می شود؟ ما خود منبع و تولید کننده علم بوده ایم ولی متاسفانه غربی ها به ما می گویند ابن سینا چه کرده؟ یا خیام چه شخصیتی بوده؟ البته آنها صادقانه خیلی چیزها را هم به ما نمی گویند. من بارها گفته ام آن معلمی که در روستاهای محروم اهواز، سوسنگرد ، مسجدسلیمان و نقاط دیگر کشورمان دارد به بچه های ما درس می دهد، از نظر علمی خیلی بالاتر از کسی مثل من است که برود آمریکا و انگلیس و آدمی موفق و مشهور شود و چند مقاله هم بنویسد. این معلم ارزشش برای جامعه بیشتر است. چرا که اگر این آموزگار نباشد؛ استادان علمی موفقی هم پرورش داده نمی شوند و بوجود نمی آیند.

نخبگان باید با دلسوزی و با گذشت از خیلی چیزها، جامعه خود را بسازند. شاید اگر من در فلان کشور خارجی بودم می توانستم با زحمت کم تر نتایج بهتری را کسب کنم؛ اما این موفقیت من نتیجه مثبتی برای جامعه خودم ندارد. بنابراین غیر از مشکلات جامعه، خود نخبگان نیز مقصرند و باید بدانند که از پول بیت المال همین مردم به جایی رسیده اند و نسبت به مردم خود مدیون اند. پس باید بمانند و انجام وظیفه کنند. من از اینکه در خوزستان ماندم اصلا تاسف نمی خورم و خیلی هم خوشحالم ولی شاید اگر خارح می رفتم موفق تر بودم. حال از آنجایی که با ماندنم توانستم سودی به دانشجوی کشورم برسانم، برایم ارزشمندتر است .

 * امروز ذهن جامعه شناسان را “توسعه یافتگی و عدم توسعه یافتگی یک جامعه” بیش از همه به خود مشغول کرده است. شما که سال های سال در زمینه های علمی و فرهنگی تلاش کرده اید، امروزه جامعه بختیاری را یک جامعه توسعه یافته می بینید یا توسعه نیافته؟

متاسفانه امروز جامعه بختیاری یک جامعه توسعه نیافته است. بخشی از این توسعه نیافتگی مربوط به خود ماست، ما بختیاری ها کمتر مایل به تغییرات هستیم و گذشته فرهنگی خود را دوست داریم. منظورم این است که تعصب کورکورانه نداشته باشیم. شاید بخاطر این است که زیاد علاقه ای به رشد اقتصادی نداریم. به طور مثال: بختیاری ها زیاد دنبال کار بازار نبودند؛ چون فکر می کردند با این مشاغل شاید به مردم اجحاف شود. در واقع به مادیات توجه زیادی نمی کردند و داشته های خود را صادقانه می بخشیدند و به ازای آن پولی دریافت نمی کردند.

 * سخن پایانی شما؟

مهم ترین و بارزترین خصوصیات اخلاقی قوم بختیاری صداقت است. صداقت آن ها ریشه در سرزمین و طبیعت پاکی است که در آن پرورش یافته اند. من معتقدم: صداقت و درستی بهترین وسیله ای است که انسان ها را از ریاکاری ها، قضاوت های نادرست در مورد دیگران پاک و دور نگاه می دارد. اخلاق پدران و نیاکان ما پیوسته برمحور درستی، صداقت و پاکی بود. نکته حایز اهمیت این است که این صداقت ارتباط زیادی با نداشتن چشم داشت مادی به محیط پیرامون دارد، چشم داشت مادی و نیاز اقتصادی بسیار مهم است؛ اما انسانیت مساله بسیار مهم تری است. عمر انسان محدود است و نیازی به ثروت اندوزی و قدرت نامحدود ندارد.

گفت و گو : پدرام طاهری   منبع: سرزمین نیوز

———————————————————————-

پروفسور امید علی شهنی کرم زاده  در جهان علم، نیاز به معرفی ندارد. او یکی از ریاضی دانان برجسته و نام آور جامعه ریاضی ایران و جهان است.

در سال 1323 در مسجدسلیمان متولد شد و تحصیلات خویش را تا دیپلم ریاضی در این شهر به اتمام رساند و برای ادامه تحصیل در رشته ریاضی به دانشگاه تهران رفت و فارغ‌التحصیل ممتاز ریاضی در دانشگاه‌های کشور شد. سپس برای ادامه تحصیل به دانشگاه “اکستر” انگلیس رفت و در 27 سالگی مفتخر به اخذ دکترای ریاضی از این کشور شد و بلافاصله در دانشگاه اهواز مشغول به کار شد.

تاکنون مقالات بسیاری حاوی ریاضی اصیل در مجلات خارجی از او به چاپ رسیده است.